Logo
Unionpedia
Komunikacja
pobierz z Google Play
Nowy! Pobierz Unionpedia na urządzeniu z systemem Android™!
Darmowy
Szybszy dostęp niż przeglądarce!
 

Łacina

Indeks Łacina

Język łaciński lub łacina (łac. lingua Latina, sermo Latinus, Latinum, Latinitas) – język indoeuropejski z latynofaliskiej podgrupy języków italskich.

251 kontakty: Ablativus absolutus, Ablatyw, Accusativus cum infinitivo, Afereza (językoznawstwo), Akcentowanie w języku łacińskim, Alfabet łaciński, Ambroży z Mediolanu, Ambrozjusz Teodozjusz Makrobiusz, Apokopa (proces fonetyczny), Apulejusz (pisarz), Ars maior, Ars minor, Środki masowego przekazu, Święty Roch (Poznań), Asymilacja fonetyczna, Attyk, Audycja radiowa, Augustyn z Hippony, Œ, Æ, Benedykt XVI, Biblia, Biernik, Bustrofedon, Carmen Arvale, Celownik (przypadek), Centralny Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli, Cesarstwo Rzymskie, Chrześcijaństwo, Corpus Christianorum, Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum, Cumae, Cyceron, Czasownik łaciński, Dante Alighieri, Dioklecjan, Dionizjusz z Halikarnasu, Dopełniacz (przypadek), Dyftong, Dyglosja, Dysymilacja, Dzieła Augustyna z Hippony, Einhard, Eliusz Donat, Elizja, Eneasz (syn Anchizesa), Eneida, Epenteza, Erazm z Rotterdamu, Etruskowie, ..., Europa, Filologia klasyczna, Final Fantasy, Final Fantasy VII, Final Fantasy VIII, Finlandia, Fleksja w języku łacińskim, Francesco Petrarca, Francja, Gajusz Juliusz Cezar, Gelliusz, Gottfried Wilhelm Leibniz, Henryk Sienkiewicz, Hieronim ze Strydonu, Homer, Horacy (poeta), I wiek, I wiek p.n.e., II wiek, III wiek, Imiona łacińskie, Innocenty III, Interpunkcja, Isaac Newton, Italia (kraina historyczna), IV wiek, Jan Kochanowski, Jan Mączyński, Jan Wikarjak, Język (mowa), Język angielski, Język aramejski, Język etruski, Język faliskijski, Język francuski, Język galicyjski, Język grecki, Język hebrajski, Język hiszpański, Język kataloński, Język korsykański, Język liturgiczny, Język martwy, Język ojczysty, Język oskijski, Język polski, Język portugalski, Język rumuński, Język sardyński, Język urzędowy, Język waloński, Język włoski, Język wernakularny, Języki celtyckie, Języki fleksyjne, Języki germańskie, Języki indoeuropejskie, Języki indoirańskie, Języki italoceltyckie, Języki italskie, Języki kentum, Języki latynofaliskie, Języki retoromańskie, Języki romańskie, Języki satem, Johannes Kepler, Jowisz (mitologia), Junona, Kaliningrad, Kampania (region), Kato Starszy, Katullus, Kościół katolicki, Kraj związkowy, Krates z Mallos, Kultura popularna, Kwintus Fabiusz Piktor, Lacjum, Ladino (dialekt judeo-hiszpański), Lapis Niger, Latina lingua, Latino sine flexione, Latynus, Leksykografia, Lex duodecim tabularum, Liceum ogólnokształcące, Liczebnik, Liturgia, Liwiusz Andronikus, Lucyliusz, Lukrecjusz, Marcin Luter, Marek Korneliusz Fronton, Marek Terencjusz Warron, Medycyna, Mesyna, Mianownik (przypadek), Miejscownik, Mikołaj Kopernik, Morfologia (językoznawstwo), Motu proprio, Msza, Muzea Kapitolińskie, Nadzwyczajna forma rytu rzymskiego, Narzędnik, Nauka, Neologizm, Newiusz, Niemcy, Nominativus cum infinitivo, Ojcowie Kościoła, Oktawian August, Owidiusz, Papieska Akademia Języka Łacińskiego, Paryż, Patrologia Latina, Półwysep Apeniński, Plaut, Polibiusz, Polska, Proces fonetyczny, Propercjusz, Pryscjan, Przedrostek, Przyimek, Przymiotnik, Przyrostek, Przysłówek, Publiusz Korneliusz Tacyt, Pyrrus, Radio, Rekonstrukcjonizm, Renesans karoliński, Republika rzymska, Restytuowana wymowa łacińska, Rotacyzm, Rozbiory Polski, Salustiusz, Sanskryt, Słownik łaciny średniowiecznej w Polsce, Skracanie samogłoski przed samogłoską, Skrócenie samogłosek w wygłosie, Sobór watykański II, Spółgłoska miękkopodniebienna, Spółgłoska nosowa, Spółgłoska półotwarta, Spółgłoska szczelinowa, Spółgłoska wargowa, Spółgłoska zębowa, Spółgłoska zwarta, Spójnik (część mowy), Starożytna Macedonia, Starożytny Rzym, Stolica Apostolska, Super Smash Bros. Brawl, Synkopa (fonetyka), Takson, Taksonomia, Temat wyrazu, Terencjusz, Tertulian, Tibullus, Tomasz z Akwinu, Tradycyjna wymowa łacińska, Troja, Turnhout, Tyne and Wear Metro, Tytus Liwiusz, Unia Europejska, V wiek, Vetus latina, Wał Hadriana, Waleriusz Maksymus, Watykan, Włochy, Wergiliusz, Wiedeń, Wiersz saturnijski, Wołacz, Wojna Rzymu ze sprzymierzeńcami, Wulgata, Wydawnictwo Buchmann, Wykrzyknik (część mowy), Wzdłużenie zastępcze, XX wiek, Yle, Zaimek, Zanik iloczasu, Zdania podrzędne celowe w łacinie, Zdania podrzędne dopełnieniowe w łacinie, Zdania pytajne w łacinie, Zwężenie samogłosek nieakcentowanych, Zwyczajna forma rytu rzymskiego, 1161, 1216, 155, 1564, 1795, 220, 27 p.n.e., 43 p.n.e.. Rozwiń indeks (201 jeszcze) »

Ablativus absolutus

Ablativus absolutus (ablatyw niezależny) – charakterystyczny dla łaciny równoważnik zdania okolicznikowego czasu, przyczyny, przyzwolenia lub warunku, tłumaczony również zdaniem współrzędnym lub wyrażaniem przyimkowym.

Nowy!!: Łacina i Ablativus absolutus · Zobacz więcej »

Ablatyw

thumb Ablatyw (łac. ablativus) – przypadek w językach aglutynacyjnych i niektórych fleksyjnych, wyraża odchodzenie i oddzielanie się od czegoś (odwrotnie niż allatyw).

Nowy!!: Łacina i Ablatyw · Zobacz więcej »

Accusativus cum infinitivo

Accusativus cum infinitivo (acc.c.inf., A.C.I., ACI) – charakterystyczny dla niektórych języków, zwłaszcza łaciny i greki klasycznej, równoważnik zdania dopełnieniowego lub podmiotowego; składa się on z wyrażenia rzeczownikowego w bierniku (łac. accusativus) oraz bezokolicznika (łac. infinitivus).

Nowy!!: Łacina i Accusativus cum infinitivo · Zobacz więcej »

Afereza (językoznawstwo)

Afereza – proces fonetyczny polegający na zaniku głoski lub głosek w nagłosie (na początku wyrazu), np.

Nowy!!: Łacina i Afereza (językoznawstwo) · Zobacz więcej »

Akcentowanie w języku łacińskim

Informacje o akcencie łacińskim oraz rządzących nim prawach przekazują starożytni gramatycy rzymscy.

Nowy!!: Łacina i Akcentowanie w języku łacińskim · Zobacz więcej »

Alfabet łaciński

kraje, gdzie alfabet łaciński jest używany dodatkowo, obok innego oficjalnego Przykłady liter alfabetu łacińskiego Albrechta Dürera Alfabet łaciński, łacinka, alfabet rzymski – alfabet, system znaków służących do zapisu większości języków europejskich oraz wielu innych.

Nowy!!: Łacina i Alfabet łaciński · Zobacz więcej »

Ambroży z Mediolanu

Ambroży z Mediolanu, właśc.

Nowy!!: Łacina i Ambroży z Mediolanu · Zobacz więcej »

Ambrozjusz Teodozjusz Makrobiusz

Średniowieczna podobizna Makrobiusza Ambrozjusz Teodozjusz Makrobiusz (łac. Ambrosius Theodosius Macrobius) – rzymski pisarz (jednak nierzymskiego pochodzenia, prawdopodobnie Grek) i filozof neoplatoński, żyjący i tworzący na przełomie IV i V wieku.

Nowy!!: Łacina i Ambrozjusz Teodozjusz Makrobiusz · Zobacz więcej »

Apokopa (proces fonetyczny)

Apokopa (gr. apokoptein – 'odcinać') – proces fonetyczny polegający na zaniku głoski lub głosek w wygłosie (na końcu wyrazu).

Nowy!!: Łacina i Apokopa (proces fonetyczny) · Zobacz więcej »

Apulejusz (pisarz)

Apulejusz Apulejusz z Madaury (Lucius Apuleius) (ur. ok. 125 w Madaurze, zm. po 170) – rzymski pisarz, filozof i retor.

Nowy!!: Łacina i Apulejusz (pisarz) · Zobacz więcej »

Ars maior

Początek drugiej księgi ''Ars maior'' Donata w rękopisie z XI wieku, z notami marginalnymi średniowiecznych czytelników. Ars maior („Sztuka większa”, „Podręcznik większy”) – druga część dzieła poświęconego gramatyce łacińskiej, napisanego w połowie IV wieku przez Eliusza Donata.

Nowy!!: Łacina i Ars maior · Zobacz więcej »

Ars minor

Początek Ars minor w druku z 1550 roku. Ars minor („Sztuka mniejsza”, „Podręcznik mniejszy”), niekiedy w rękopisach i wydaniach pod dłuższym tytułem („Donata o częściach mowy sztuka mniejsza”) – pierwsza księga dzieła poświęconego gramatyce łacińskiej, napisanego w połowie IV wieku przez Eliusza Donata.

Nowy!!: Łacina i Ars minor · Zobacz więcej »

Środki masowego przekazu

Środki masowego przekazu (mass media, media, publikatory) – środki społecznego komunikowania o szerokim zasięgu, czyli prasa, radio, telewizja, Internet, a w szerszym znaczeniu także książka, film, plakat, kino.

Nowy!!: Łacina i Środki masowego przekazu · Zobacz więcej »

Święty Roch (Poznań)

Święty Roch (inne nazwy historyczne: Łacina, Stanisławowo, Miasteczko) – część Poznania, na osiedlu administracyjnym Rataje.

Nowy!!: Łacina i Święty Roch (Poznań) · Zobacz więcej »

Asymilacja fonetyczna

Upodobnienie fonetyczne (asymilacja fonetyczna, inaczej uwarunkowania pozycyjne głosek) – jeden z podstawowych zależnych procesów fonetycznych, polegający na upodobnieniu sąsiednich głosek.

Nowy!!: Łacina i Asymilacja fonetyczna · Zobacz więcej »

Attyk

Tytus Pomponiusz Attyk, zwany Attykiem (ur. 109 r. p.n.e. – zm. 31 marca 32 r. p.n.e.) – rzymski pisarz, historyk, przedsiębiorca i wydawca.

Nowy!!: Łacina i Attyk · Zobacz więcej »

Audycja radiowa

Prezenterzy podczas prowadzenia audycji radiowej Jonaszem Koftą (L) podczas nagrywania audycji radiowej. Audycja radiowa (łac. auditio.

Nowy!!: Łacina i Audycja radiowa · Zobacz więcej »

Augustyn z Hippony

Aureliusz Augustyn z Hippony, łac. Aurelius Augustinus (ur. 13 listopada 354 w Tagaście, zm. 28 sierpnia 430 w Hipponie) – filozof, teolog, organizator życia kościelnego, święty Kościoła katolickiego i Cerkwi PrawosławnejPor.

Nowy!!: Łacina i Augustyn z Hippony · Zobacz więcej »

Œ

Œ – litera alfabetu łacińskiego powstała jako ligatura liter o i e. Używana często w łacińskich tekstach na oddanie częstej w łacinie grupy oe.

Nowy!!: Łacina i Œ · Zobacz więcej »

Æ

Znak æ na klawiaturze komputera Æ æ – litera alfabetu łacińskiego powstała jako ligatura liter a i e. Używana często w łacińskich tekstach na oddanie częstej w łacinie grupy ae.

Nowy!!: Łacina i Æ · Zobacz więcej »

Benedykt XVI

Benedykt XVI, łac. Benedictus XVI, właśc.

Nowy!!: Łacina i Benedykt XVI · Zobacz więcej »

Biblia

Tory w języku hebrajskim LXXVTS 10a (zwój ''Proroków mniejszych'') ok. I wieku p.n.e. Wulgaty z 1407 r. do czytania na głos w klasztorze Biblia Gutenberga pierwsza książka drukowana przy użyciu ruchomej czcionki Dziesięć Przykazań) Johna Wyclifa (XIV wiek) Kodeksie Aleksandryjskim z V wieku Biblii Królowej Zofii (1455) Biblii Wujka Biblii gdańskiej Biblia, Pismo Święte (z greckiego, biblion – zwój papirusu, księga, l.m., biblia – księgi) – zbiór ksiąg, spisanych pierwotnie w językach hebrajskim, aramejskim i w greckim (w formie ''koinè'' (gr. κοινὴ), uznawanych przez żydów i chrześcijan za natchnione przez Boga. Biblia i poszczególne jej części posiadają odmienne znaczenie religijne dla różnych wyznań. Na chrześcijańską Biblię składają się Stary Testament i Nowy Testament. Biblia hebrajska – Tanach – obejmuje księgi Starego Testamentu. Poszczególne odłamy i tradycje chrześcijańskie mają nieco inny kanon ksiąg świętych.

Nowy!!: Łacina i Biblia · Zobacz więcej »

Biernik

Biernik – czwarty przypadek deklinacji.

Nowy!!: Łacina i Biernik · Zobacz więcej »

Bustrofedon

Kodeks z Gortyny zapisany bustrofedonem języku polskim Bustrofedon (gr. βουστροφηδόν, boustrophedon, „bruzdy, jakie znaczy pługiem wół” – bous „wół", strophe „bruzda") – sposób pisania w kolejnych wierszach tekstu na przemian od prawej do lewej, i od lewej do prawej.

Nowy!!: Łacina i Bustrofedon · Zobacz więcej »

Carmen Arvale

Carmen Arvale (Carmen fratrum Arvalium – Pieśń Braci Polnych) – jeden z najstarszych zabytków literatury rzymskiej i języka łacińskiego.

Nowy!!: Łacina i Carmen Arvale · Zobacz więcej »

Celownik (przypadek)

Celownik (łac. dativus) – jeden z przypadków deklinacji, forma używana jako dopełnienie dalsze (Kasia dała Ali prezent) oraz do oznaczania celu pożytku lub szkody (np. dzieci zepsuły mu telewizor - mu nie dotyczy tu bezpośrednio akcji, a jedynie jej skutków).

Nowy!!: Łacina i Celownik (przypadek) · Zobacz więcej »

Centralny Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli

Centralny Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli, CODN – polska publiczna instytucja edukacyjna podlegająca Ministerstwu Edukacji Narodowej mająca wspierać nauczycieli w doskonaleniu ich umiejętności pedagogicznych poprzez promocję nowoczesnych form pracy z młodzieżą.

Nowy!!: Łacina i Centralny Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli · Zobacz więcej »

Cesarstwo Rzymskie

Cesarstwo Rzymskie – starożytne państwo obejmujące obszary basenu Morza Śródziemnego, powstałe z przekształcenia republiki rzymskiej w system monarchiczny.

Nowy!!: Łacina i Cesarstwo Rzymskie · Zobacz więcej »

Chrześcijaństwo

Chrześcijaństwo (gr. Χριστιανισμóς, łac. Christianitas) – monoteistyczna religia objawiona, określana niekiedy jako chrystianizm.

Nowy!!: Łacina i Chrześcijaństwo · Zobacz więcej »

Corpus Christianorum

iluminator), ok. 1475 Corpus Christianorum (CC) - naukowa kolekcja serii wydawniczych zapoczątkowana i prowadzona przez benedyktynów w Turnhout (Belgia), publikowana w wydawnictwie Brepols.

Nowy!!: Łacina i Corpus Christianorum · Zobacz więcej »

Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum

Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum (CSEL) naukowa seria publikująca krytyczne wydania łacińskich dzieł Ojców Kościoła.

Nowy!!: Łacina i Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum · Zobacz więcej »

Cumae

Cumae (wł. Cuma, pol. Kume) – starożytne miasto w Kampanii koło współczesnego Neapolu we Włoszech.

Nowy!!: Łacina i Cumae · Zobacz więcej »

Cyceron

Marek Tulliusz Cyceron, inaczej Marek Tulliusz CyceroNiekiedy w literaturze polskiej można również spotkać formy Ciceron lub Cicero.

Nowy!!: Łacina i Cyceron · Zobacz więcej »

Czasownik łaciński

Czasownik (verbum) w języku łacińskim podlega koniugacji, tj.

Nowy!!: Łacina i Czasownik łaciński · Zobacz więcej »

Dante Alighieri

Dante Alighieri (ur. w maju lub czerwcu 1265 we Florencji, zm. 13 lub 14 września 1321 w Rawennie) – włoski poeta, filozof i polityk.

Nowy!!: Łacina i Dante Alighieri · Zobacz więcej »

Dioklecjan

Podział cesarstwa przez Dioklecjana Pałac Dioklecjana w Splicie - rekonstrukcja. Gaius Aurelius Valerius Diocletianus, Diocles, Docles (ur. ok. 244 w Solinie, zm. 3 grudnia 313 lub 316 w Spalatum) – cesarz rzymski od 20 listopada 284 do 1 maja 305.

Nowy!!: Łacina i Dioklecjan · Zobacz więcej »

Dionizjusz z Halikarnasu

Dionizjusz z Halikarnasu (gr. Dionysios ho Halikarnasseus; ok. 60 p.n.e., zm. po 7 p.n.e.) – grecki historyk i retor.

Nowy!!: Łacina i Dionizjusz z Halikarnasu · Zobacz więcej »

Dopełniacz (przypadek)

Dopełniacz (łac. genetivus) – drugi przypadek deklinacji, odpowiada na pytania: kogo? czego?.

Nowy!!: Łacina i Dopełniacz (przypadek) · Zobacz więcej »

Dyftong

Dyftong, dwugłoska (diphthongos, 'dwubrzmiący') – pojedyncza samogłoska (na ogół długa) o zmiennym przebiegu artykulacji, co sprawia, że ucho ludzkie słyszy dwa dźwięki, mimo że są one zespolone niejako w jeden i mają właściwości pojedynczej samogłoski.

Nowy!!: Łacina i Dyftong · Zobacz więcej »

Dyglosja

Dyglosja (z gr. diglossia – dwujęzyczność) – stan, kiedy wersja literacka danego języka odbiega w takim stopniu od wersji potocznej, że mogą one być uznane za odrębne dialekty lub nawet języki.

Nowy!!: Łacina i Dyglosja · Zobacz więcej »

Dysymilacja

Dysymilacja (rozpodobnienie, odpodobnienie) – jeden z podstawowych zależnych procesów fonetycznych, polegający na zaniku podobieństwa głosek (niekoniecznie sąsiednich).

Nowy!!: Łacina i Dysymilacja · Zobacz więcej »

Dzieła Augustyna z Hippony

Średniowieczne przedstawienie Augustyna przy pracy pisarskiej Dzieła Augustyna z Hippony (354-430) – chrześcijańskiego autora języka łacińskiego, doktora Kościoła.

Nowy!!: Łacina i Dzieła Augustyna z Hippony · Zobacz więcej »

Einhard

''Vita Karoli Magni'', iluminacja, XIII w. Einhard (ur. ok. 775 w Dolinie rzeki Men, zm. 14 marca 840 w Seligenstadt) – frankijski biograf i kronikarz piszący w języku łacińskim.

Nowy!!: Łacina i Einhard · Zobacz więcej »

Eliusz Donat

Donat, właściwie Eliusz Donat, także Donat Gramatyk lub niepoprawnie Donet – rzymski gramatyk i historyk literatury z połowy IV wieku; najprawdopodobniej urodzony w Afryce.

Nowy!!: Łacina i Eliusz Donat · Zobacz więcej »

Elizja

Elizja – regularne usunięcie samogłoski – a niekiedy sylaby – w sąsiedztwie innej samogłoski.

Nowy!!: Łacina i Elizja · Zobacz więcej »

Eneasz (syn Anchizesa)

''Eneasz opuszcza płonącą Troję'' Obraz autorstwa Federico Barocciego Eneasz i Dydona (Agostino Carracci) Eneasz (także Ajnejas, łac. Aeneas, gr. Aineías) – w mitologii greckiej i mitologii rzymskiej bohater wojny trojańskiej.

Nowy!!: Łacina i Eneasz (syn Anchizesa) · Zobacz więcej »

Eneida

Ucieczka Eneasza z Troi(Federico Barocci, 1598) kodeksie ''Vergilius Romanus'' (V w.) Eneida (łac. Aeneis) – rzymski poemat epicki, napisany heksametrem przez Publiusza Wergiliusza Marona, opiewający w 12 księgach o łącznym rozmiarze 9892 wierszy dzieje Trojańczyka Eneasza, legendarnego protoplasty Rzymian.

Nowy!!: Łacina i Eneida · Zobacz więcej »

Epenteza

Epenteza (z greckiego epénthesis – "wtrącenie") – zjawisko językowe, polegające na wstawieniu głoski epentetycznej (niemającej umotywowania etymologicznego), samogłoski lub spółgłoski, zwykle celem uniknięcia trudnej do wymówienia zbitki głosek lub rozziewu.

Nowy!!: Łacina i Epenteza · Zobacz więcej »

Erazm z Rotterdamu

Erazm z Rotterdamu (łac. Desiderius Erasmus Roterodamus, właściwie Geert Geerts. Urodził się w Rotterdamie. Data jego urodzenia nie jest dokładnie znana, niektóre źródła podają 28 października 1466 roku, inne 1467 roku. Zmarł 12 lipca 1536.. w Bazylei) – niderlandzki filolog, filozof, pedagog, jeden z czołowych humanistów renesansu (książę humanistów), propagator kultury antycznej, pisarz, myśliciel chrześcijański, katolicki duchowny (oskarżony o herezję).

Nowy!!: Łacina i Erazm z Rotterdamu · Zobacz więcej »

Etruskowie

Zasięg wpływów etruskich Etruskowie (etr. Rasenna lub Rasna, gr. Tyrrhenoi, łac. Etrusci lub Tusci) – współczesna nazwa ludu, który zamieszkiwał w starożytności północną Italię (Etrurię), pomiędzy rzekami Arno i Tyber, co najmniej od VII w. p.n.e. aż do I w. n.e. Następnie zostali podporządkowani i wchłonięci przez rozwijającą się kulturę łacińską, z którą graniczyli od południa.

Nowy!!: Łacina i Etruskowie · Zobacz więcej »

Europa

Europa Mapa polityczna Europy Europa – część świata (nazywana zwykle, jednak nieściśle, kontynentem) leżąca na półkuli północnej, na pograniczu półkuli wschodniej i zachodniej, której część kontynentalna stanowi wraz z Azją kontynent Eurazję.

Nowy!!: Łacina i Europa · Zobacz więcej »

Filologia klasyczna

Filologia klasyczna (gr.-łac. philologia classica, zamiłowanie do języków klasycznych) – gałąź nauk humanistycznych zajmująca się badaniem języków klasycznych dla kultury europejskiej (zwanych w skrócie po prostu klasycznymi), to jest greki i łaciny.

Nowy!!: Łacina i Filologia klasyczna · Zobacz więcej »

Final Fantasy

– japońska seria gier, filmów i mangi z gatunku fantasy, stworzona przez Hironobu Sakaguchiego i produkowana przez firmę Square Enix (przed 2003 przez Square).

Nowy!!: Łacina i Final Fantasy · Zobacz więcej »

Final Fantasy VII

Final Fantasy VII (jap.ファイナルファンタジーVII, Fainaru Fantajii VII) – wydana w 1997 roku przez Square gra z gatunku jRPG. Była to pierwsza gra z serii Final Fantasy na platformę PlayStation i pierwsza, którą później przystosowano do działania na komputerach PC pod kontrolą systemu Windows. Dodatkowo była to pierwsza gra z tej serii, która wykorzystywała grafikę 3D, z renderowanymi na żywo postaciami oraz przygotowanymi wcześniej obrazami tła. Dodatkowo był to pierwszy Final Fantasy w którym użyto renderowanych filmów, jako przerywników rozgrywki. Final Fantasy VII znacznie kontrastuje z poprzednimi częściami serii, gdzie używano prostej animacji i grafiki. Podczas targów E3 w 2015 roku zapowiedziano stworzenie remake'u gry na konsolę PlayStation 4. Informację przekazał Tetsuya Nomura, który był projektantem postaci w poprzednich częściach serii.

Nowy!!: Łacina i Final Fantasy VII · Zobacz więcej »

Final Fantasy VIII

– komputerowa gra fabularna wyprodukowana przez firmy Square Co., Ltd. i wydana na świecie w 1999 przez Electronic Arts na konsolę PlayStation, skonwertowana później na platformę Windows.

Nowy!!: Łacina i Final Fantasy VIII · Zobacz więcej »

Finlandia

Jezioro na przedmieściach Lahti (białe noce) Pyhä-Luosto luterańska katedra i plac Senacki Helsinkach Helsinki Mapa fizyczna Finlandii 1920-1940 Finlandia, Republika Finlandii (fiń. Suomi, Suomen tasavalta; szw. Finland, Republiken Finland) – państwo w Europie Północnej, powstałe po odłączeniu od Rosji w 1917.

Nowy!!: Łacina i Finlandia · Zobacz więcej »

Fleksja w języku łacińskim

Fleksja w języku łacińskim – odmiana rzeczownika i przymiotnika przez przypadki w języku łacińskim.

Nowy!!: Łacina i Fleksja w języku łacińskim · Zobacz więcej »

Francesco Petrarca

Francesco Petrarca (ur. 20 lipca 1304 w Arezzo, zm. 19 lipca 1374 w Arquà) – jeden z pierwszych renesansowych poetów pochodzący z Italii.

Nowy!!: Łacina i Francesco Petrarca · Zobacz więcej »

Francja

Francja (fr. France, IPA), Republika Francuska (République française) – państwo, którego część metropolitalna znajduje się w Europie Zachodniej, posiadające także zamorskie terytoria na innych kontynentach.

Nowy!!: Łacina i Francja · Zobacz więcej »

Gajusz Juliusz Cezar

Juliusz Cezar – popiersie z kolekcji Farnese, w Museo Archeologico Nazionale w Neapolu. Gajusz Juliusz Cezar (Gaius Iulius Caesar), ur.

Nowy!!: Łacina i Gajusz Juliusz Cezar · Zobacz więcej »

Gelliusz

Gelliusz przy pracy (na XVIII-wiecznej rycinie z ówczesnej edycji jego dzieła) Aulus Gellius (druga połowa II wieku n.e.) – erudyta i pisarz rzymski, miłośnik starożytności i kolekcjoner ciekawostek, znany z autorstwa zbioru zatytułowanego Noce attyckie (łac. Noctes Atticae).

Nowy!!: Łacina i Gelliusz · Zobacz więcej »

Gottfried Wilhelm Leibniz

Gottfried Wilhelm Leibniz, znany także pod nazwiskiem Leibnitz (ur. 1 lipca 1646 w Lipsku, zm. 14 listopada 1716 w Hanowerze) – niemiecki polihistor: filozof, matematyk, prawnik, inżynier-mechanik, fizyk, historyk i dyplomata.

Nowy!!: Łacina i Gottfried Wilhelm Leibniz · Zobacz więcej »

Henryk Sienkiewicz

Akt urodzenia i chrztu Henryka Sienkiewicza Okrzei, w głębi widoczna Wola Okrzejska Dworek w Oblęgorku, dar narodu polskiego dla Henryka Sienkiewicza w 1900 roku Kazimierz Mordasewicz, ''Portret Henryka Sienkiewicza'', 1899 Henryk Adam Aleksander Pius Sienkiewicz herbu Oszyk, kryptonim „Litwos”, „Musagetes”, pseudonim „Juliusz Polkowski”, „K.

Nowy!!: Łacina i Henryk Sienkiewicz · Zobacz więcej »

Hieronim ze Strydonu

Hieronim ze Strydonu,,, cs. Błażennyj Ijeronim Stridonskij (ur. między 331 a 347 w Strydonie, zm. 30 września 419 lub 420 w Betlejem) – święty Kościoła katolickiego, doktor Kościoła, apologeta chrześcijaństwa; święty Kościoła prawosławnego i koptyjskiego, wyznawca.

Nowy!!: Łacina i Hieronim ze Strydonu · Zobacz więcej »

Homer

Homer - rzymska kopia hellenistycznej rzeźby z II wieku p.n.e. ''Homer i jego przewodnik'' - obraz Williama-Adolphe'a Bouguereau z 1874 roku Homer (Hómēros) (VIII wiek p.n.e.) – grecki pieśniarz wędrowny (aojda), epik, śpiewak i recytator (rapsod).

Nowy!!: Łacina i Homer · Zobacz więcej »

Horacy (poeta)

Museum of Fine Arts. Horacy, właściwie Kwintus Horacjusz Flakkus (ur. 8 grudnia 65 r. p.n.e. w Wenuzji – zm. 27 listopada 8 r. p.n.e.) – poeta rzymski, często określany mianem największego łacińskiego liryka i mistrza satyry.

Nowy!!: Łacina i Horacy (poeta) · Zobacz więcej »

I wiek

I wiek p.n.e.II wiek 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 Półkula wschodnia na początku I wieku n.e. Półkula wschodnia pod koniec I wieku n.e.

Nowy!!: Łacina i I wiek · Zobacz więcej »

I wiek p.n.e.

I wiek p.n.e. >.

Nowy!!: Łacina i I wiek p.n.e. · Zobacz więcej »

II wiek

I wiekIII wiek 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150 151 152 153 154 155 156 157 158 159 160 161 162 163 164 165 166 167 168 169 170 171 172 173 174 175 176 177 178 179 180 181 182 183 184 185 186 187 188 189 190 191 192 193 194 195 196 197 198 199 200.

Nowy!!: Łacina i II wiek · Zobacz więcej »

III wiek

II wiekIV wiek 201 202 203 204 205 206 207 208 209 210 211 212 213 214 215 216 217 218 219 220 221 222 223 224 225 226 227 228 229 230 231 232 233 234 235 236 237 238 239 240 241 242 243 244 245 246 247 248 249 250 251 252 253 254 255 256 257 258 259 260 261 262 263 264 265 266 267 268 269 270 271 272 273 274 275 276 277 278 279 280 281 282 283 284 285 286 287 288 289 290 291 292 293 294 295 296 297 298 299 300.

Nowy!!: Łacina i III wiek · Zobacz więcej »

Imiona łacińskie

Imiona łacińskie – imiona rzymskie używane przez starożytnych Rzymian oraz inne imiona pochodzące z łaciny, rozpowszechnione w wielu krajach w późniejszym okresie.

Nowy!!: Łacina i Imiona łacińskie · Zobacz więcej »

Innocenty III

Innocenty III (łac. Innocentius III, właśc. Lotario de' Conti di Segni; ur. między końcem września 1160 a 8 stycznia 1161 w Anagni, zm. 16 lipca 1216 w Perugii) – papież od 8 stycznia 1198 do 16 lipca 1216.

Nowy!!: Łacina i Innocenty III · Zobacz więcej »

Interpunkcja

Interpunkcja – graficzny odpowiednik intonacji, rytmu i tempa mowy, akcentu wyrazowego i zdaniowego.

Nowy!!: Łacina i Interpunkcja · Zobacz więcej »

Isaac Newton

Isaac Newton (ur. w Woolsthorpe-by-Colsterworth, zm. w Kensington) – angielski fizyk, matematyk, astronom, filozof, historyk, badacz Biblii i alchemik.

Nowy!!: Łacina i Isaac Newton · Zobacz więcej »

Italia (kraina historyczna)

Augusta. Południowa Italia w czasach Augusta. Italia – kraina historyczna i geograficzna położona na Półwyspie Apenińskim, której obszar zmieniał się na przestrzeni dziejów.

Nowy!!: Łacina i Italia (kraina historyczna) · Zobacz więcej »

IV wiek

III wiekV wiek 301 302 303 304 305 306 307 308 309 310 311 312 313 314 315 316 317 318 319 320 321 322 323 324 325 326 327 328 329 330 331 332 333 334 335 336 337 338 339 340 341 342 343 344 345 346 347 348 349 350 351 352 353 354 355 356 357 358 359 360 361 362 363 364 365 366 367 368 369 370 371 372 373 374 375 376 377 378 379 380 381 382 383 384 385 386 387 388 389 390 391 392 393 394 395 396 397 398 399 400.

Nowy!!: Łacina i IV wiek · Zobacz więcej »

Jan Kochanowski

Jan Kochanowski (ur. 1530 w Sycynie, zm. 22 sierpnia 1584 w Lublinie) – polski poeta epoki renesansu, tłumacz, prepozyt kapituły katedralnej poznańskiej w latach 1564–1574, poeta nadworny Stefana Batorego w 1579 roku, sekretarz królewski i wojski sandomierski w latach 1579–1584.

Nowy!!: Łacina i Jan Kochanowski · Zobacz więcej »

Jan Mączyński

Jan Mączyński, inne formy nazwiska: Macinius, Maczinsky, (ur. 1520 w Gzikowie, zm. ok. 1587 w Miłkowicach) – arianin polski, leksykograf.

Nowy!!: Łacina i Jan Mączyński · Zobacz więcej »

Jan Wikarjak

Jan Wikarjak (ur. 1914, zm. 1983) – profesor, filolog klasyczny.

Nowy!!: Łacina i Jan Wikarjak · Zobacz więcej »

Język (mowa)

Język – ukształtowany społecznie system budowania wypowiedzi, używany w procesie komunikacji interpersonalnej.

Nowy!!: Łacina i Język (mowa) · Zobacz więcej »

Język angielski

ikona symbolizująca język angielski według standardu ISO 639-1 Język angielski, angielszczyzna (ang. English language //, English) – język z grupy zachodniej rodziny języków germańskich powszechnie używany w Wielkiej Brytanii, jej terytoriach zależnych oraz w wielu byłych koloniach i dominiach, m.in.

Nowy!!: Łacina i Język angielski · Zobacz więcej »

Język aramejski

Język aramejski (aram. ܐܪܡܝܐ – Ārāmājâ, hebr. ארמית – Arāmît) – język z grupy semickiej, używany na Bliskim Wschodzie od II tysiąclecia p.n.e. do czasów dzisiejszych.

Nowy!!: Łacina i Język aramejski · Zobacz więcej »

Język etruski

Język etruski – wymarły po I wieku n.e. język nieindoeuropejski o nieustalonym pochodzeniu i pokrewieństwie z innymi językami.

Nowy!!: Łacina i Język etruski · Zobacz więcej »

Język faliskijski

VI wieku p.n.e. Język faliskijski (zwany też faliskim) – język z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, używany w starożytnej Italii na północ od Tybru do około 200 roku p.n.e., kiedy to został wyparty przez blisko z nim spokrewnioną łacinę.

Nowy!!: Łacina i Język faliskijski · Zobacz więcej »

Język francuski

Języki i dialekty Francji Znajomość języka francuskiego w krajach Unii Europejskiej. Zasięg języka francuskiego na świecie Język francuski (fr. langue française lub français) – język pochodzenia indoeuropejskiego z grupy języków romańskich.

Nowy!!: Łacina i Język francuski · Zobacz więcej »

Język galicyjski

Języki i dialekty Półwyspu Iberyjskiego Procent ludności posługującej się na co dzień językiem galicyjskim na mapie regionu Język galicyjski lub galisyjski (gal. galego, hiszp. gallego, port. galego) – język z grupy romańskiej języków indoeuropejskich, którym posługuje się ok.

Nowy!!: Łacina i Język galicyjski · Zobacz więcej »

Język grecki

Wyraz "Grecja" napisany po nowogrecku Wyraz "Cypr" napisany po nowogrecku Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego.

Nowy!!: Łacina i Język grecki · Zobacz więcej »

Język hebrajski

Język hebrajski (hebr. עִבְרִית, trb. ˤiwrit) – język z grupy kananejskiej języków semickich północno-zachodnich, należących do afroazjatyckiej rodziny językowej, zapisywany przeważnie alfabetem hebrajskim.

Nowy!!: Łacina i Język hebrajski · Zobacz więcej »

Język hiszpański

Instytut Cervantesa w Madrycie Język hiszpański (hiszp. idioma español, castellano) – język należący do rodziny romańskiej języków indoeuropejskich.

Nowy!!: Łacina i Język hiszpański · Zobacz więcej »

Język kataloński

Języki i dialekty Półwyspu Iberyjskiego Język kataloński (kat. llengua catalana, català) – język romański z grupy zachodniej, mający status języka urzędowego w Andorze i hiszpańskich wspólnotach autonomicznych: Katalonii, Balearach i Walencji.

Nowy!!: Łacina i Język kataloński · Zobacz więcej »

Język korsykański

Języki i dialekty Francji Język korsykański (lingua corsa) – dialekt z grupy romańskiej języków indoeuropejskich, którym posługuje się ok.

Nowy!!: Łacina i Język korsykański · Zobacz więcej »

Język liturgiczny

Język liturgiczny (język religijny, język sakralny) – język, który używany jest jako język tekstów i ceremonii religijnych.

Nowy!!: Łacina i Język liturgiczny · Zobacz więcej »

Język martwy

języku eteocypryjskim Język martwy – język, który nie jest używany przez zwartą grupę etniczną lub taki, który ma obecnie rozproszoną społeczną bazę osób posługujących się nim.

Nowy!!: Łacina i Język martwy · Zobacz więcej »

Język ojczysty

Język ojczysty także język pierwszy, język wyjściowy lub z – pierwszy poznawany i doświadczany przez człowieka język, w którym porozumiewa się z otoczeniem.

Nowy!!: Łacina i Język ojczysty · Zobacz więcej »

Język oskijski

VI wieku p.n.e. Język oskijski – język należący do podgrupy oskijsko-umbryjskiej języków italskich.

Nowy!!: Łacina i Język oskijski · Zobacz więcej »

Język polski

Język polski, polszczyzna – język naturalny należący do grupy języków zachodniosłowiańskich (do której należą również czeski, słowacki, kaszubski, dolnołużycki, górnołużycki i wymarły połabski), stanowiącej część rodziny języków indoeuropejskich.

Nowy!!: Łacina i Język polski · Zobacz więcej »

Język portugalski

Języki i dialekty Półwyspu Iberyjskiego thumb Język portugalski (port. língua portuguesa, português) – język z grupy romańskiej języków indoeuropejskich, którym posługuje się ponad 250 mln osób (jako ojczystym, zaś w ogóle po portugalsku mówi ponad 270 mln osób), zamieszkujących Portugalię oraz byłe kolonie portugalskie: Brazylię, Mozambik, Angolę, Gwineę Bissau, Gwineę Równikową, Wyspy Świętego Tomasza i Książęcą, Republikę Zielonego Przylądka, Timor Wschodni oraz Makau.

Nowy!!: Łacina i Język portugalski · Zobacz więcej »

Język rumuński

Język rumuński (dakorumuński, limba română, limba dacoromână, arch. limba rumână) – język z grupy romańskiej (podgrupa wschodnioromańska) języków indoeuropejskich, którym posługuje się około 24 mln osób, z czego około 17,25 mln w Rumunii, około 2,7 mln w Mołdawii (zob. też język mołdawski), Hiszpanii (ok. 2 mln), we Włoszech (ok. 800 tys.), około 200 tysięcy w Izraelu, około 100 tysięcy w Serbii i około 400 tysięcy na Ukrainie; mniejsze skupiska użytkowników w innych krajach (Australia, Azerbejdżan, Kanada, Węgry, Kazachstan, Rosja i USA).

Nowy!!: Łacina i Język rumuński · Zobacz więcej »

Język sardyński

Język sardyński (limba sarda, sardu) to język, a według niektórych uczonych makrojęzyk, z grupy romańskiej (podgrupa południoworomańska) języków indoeuropejskich, którym posługuje się od 1 do 1,5 mln Sardyńczyków (mieszkańców Sardynii - włoskiej wyspy na Morzu Śródziemnym).

Nowy!!: Łacina i Język sardyński · Zobacz więcej »

Język urzędowy

Język urzędowy – język, który otrzymał wyjątkowy status prawny na terenie państwa lub regionu administracyjnego.

Nowy!!: Łacina i Język urzędowy · Zobacz więcej »

Język waloński

Języki i dialekty Francji Język waloński (Walon) – język romański z grupy langues d’oïl, niekiedy uznawany za dialekt języka francuskiego, posługują się nim Walonowie, zamieszkujący Walonię – południową część Belgii i niewielki skrawek Francji.

Nowy!!: Łacina i Język waloński · Zobacz więcej »

Język włoski

Mapa zasięgu występowania języka włoskiego Język włoski (wł. lingua italiana, l'italiano) – jeden z języków romańskich.

Nowy!!: Łacina i Język włoski · Zobacz więcej »

Język wernakularny

Język wernakularny jest językiem ojczystym lub dialektem natywnym (rodzimym) określonej populacji.

Nowy!!: Łacina i Język wernakularny · Zobacz więcej »

Języki celtyckie

Współczesny zasięg języków celtyckich Języki celtyckie – podrodzina językowa w obrębie języków indoeuropejskich, wywodząca się z rekonstruowanego języka praceltyckiego.

Nowy!!: Łacina i Języki celtyckie · Zobacz więcej »

Języki fleksyjne

Języki fleksyjne (inaczej syntetyczne) – języki z rozbudowaną fleksją.

Nowy!!: Łacina i Języki fleksyjne · Zobacz więcej »

Języki germańskie

Obszar występowania: kolor bordowy – język większości ludności; kolor czerwony – język urzędowy, ale posługuje się nim mniejszość społeczeństwa; kolor różowy – język używany w pewnych regionach lub kręgach społecznych Języki germańskie – grupa języków w obrębie języków indoeuropejskich, którymi posługuje się kilkaset milionów mówiących na całym świecie.

Nowy!!: Łacina i Języki germańskie · Zobacz więcej »

Języki indoeuropejskie

Współczesny zasięg geograficzny języków indoeuropejskich Języki indoeuropejskie Języki indoeuropejskie – jedna z największych i najwcześniej odkrytych rodzin języków.

Nowy!!: Łacina i Języki indoeuropejskie · Zobacz więcej »

Języki indoirańskie

Współczesny zasięg języków indoirańskich Języki indoirańskie – największa grupa języków indoeuropejskich, w skład której wchodzą języki indyjskie, irańskie i dwa języki niesklasyfikowane.

Nowy!!: Łacina i Języki indoirańskie · Zobacz więcej »

Języki italoceltyckie

Języki italoceltyckie – hipotetyczna podrodzina językowa w obrębie języków indoeuropejskich skupiająca języki italskie oraz celtyckie.

Nowy!!: Łacina i Języki italoceltyckie · Zobacz więcej »

Języki italskie

VI wieku p.n.e. Języki italskie – podrodzina języków indoeuropejskich, z których jeden (łacina) dał początek współczesnym językom romańskim.

Nowy!!: Łacina i Języki italskie · Zobacz więcej »

Języki kentum

palatalizacji indoeuropejskiej. Języki kentum (od łacińskiego słowa centum – według wymowy klasycznej: kentum – "100") – grupa języków indoeuropejskich, w których spółgłoska palatalna k nie uległa – jak w językach satemowych – spirantyzacji, czyli nie przeszła w spółgłoskę szczelinową ś/s.

Nowy!!: Łacina i Języki kentum · Zobacz więcej »

Języki latynofaliskie

alfabecie, powstała około roku 550 p.n.e. Języki latynofaliskie – podgrupa języków italskich obejmująca dwa blisko spokrewnione języki: łacinę i faliskijski.

Nowy!!: Łacina i Języki latynofaliskie · Zobacz więcej »

Języki retoromańskie

Języki retoromańskie Języki retoromańskie – grupa języków romańskich, używanych przez około 700 tys.

Nowy!!: Łacina i Języki retoromańskie · Zobacz więcej »

Języki romańskie

Flaga panromańska Języki romańskie w Europie język rumuński Języki romańskie – podrodzina języków indoeuropejskich, którymi posługuje się jako językami ojczystymi około 750 mln osób, zamieszkujących przede wszystkim południowo-zachodnią Europę, Amerykę Łacińską.

Nowy!!: Łacina i Języki romańskie · Zobacz więcej »

Języki satem

palatalizacji indoeuropejskiej. Języki satem, języki satemowe (od słowa 'sto' w awestyjskim) – grupa języków indoeuropejskich, w których palatalizacja indoeuropejska zmieniła miękkie w, niekiedy też w (sanskryt) lub (bałtyckie).

Nowy!!: Łacina i Języki satem · Zobacz więcej »

Johannes Kepler

Johannes Kepler (ur. 27 grudnia 1571 w Weil der Stadt, zm. 15 listopada 1630 w Ratyzbonie) – niemiecki matematyk, astronom i astrolog, jedna z czołowych postaci rewolucji naukowej w XVII wieku.

Nowy!!: Łacina i Johannes Kepler · Zobacz więcej »

Jowisz (mitologia)

Jowisz, Jupiter (łac. Iuppiter) – w mitologii rzymskiej bóg nieba, burzy i deszczu, najwyższy władca nieba i ziemi, ojciec bogów.

Nowy!!: Łacina i Jowisz (mitologia) · Zobacz więcej »

Junona

Junona (łac. Iuno) – bogini rzymska, małżonka Jowisza.

Nowy!!: Łacina i Junona · Zobacz więcej »

Kaliningrad

Kaliningrad (ros. Калининград, do 4 czerwca 1946 Königsberg, ros. Кёнигсберг; pol. Królewiec, ros. Королевец) – miasto w Rosji, przy ujściu Pregoły do Zalewu Wiślanego, stolica obwodu kaliningradzkiego.

Nowy!!: Łacina i Kaliningrad · Zobacz więcej »

Kampania (region)

panorama Neapolu, a w tle Wezuwiusz Kampania (wł. Campania) – region administracyjny w południowych Włoszech, o powierzchni 13 595 km²; 5,7 miliona mieszkańców ze stolicą w Neapolu (1,2 miliona mieszkańców).

Nowy!!: Łacina i Kampania (region) · Zobacz więcej »

Kato Starszy

Marek Porcjusz Katon (Marcus Porcius Cato) zwany Cenzorem (Censorius, ur. 234 p.n.e. w Tusculum, zm. 149 p.n.e.) – mówca, polityk i pisarz rzymski.

Nowy!!: Łacina i Kato Starszy · Zobacz więcej »

Katullus

Gaius Valerius Catullus (urodzony pomiędzy 87 a 82 p.n.e. – zmarł nie wcześniej niż w 54 p.n.e. i nie później niż w 32 p.n.e.), poeta rzymski pochodzący z Werony, należący do grupy neoteryków, jedyny ich przedstawiciel, którego utwory zachowały się w większej liczbie.

Nowy!!: Łacina i Katullus · Zobacz więcej »

Kościół katolicki

Jana Vermeera Bazylika św. Piotra w Watykanie Leonarda da Vinci Św. Paweł Kościół katolicki, Kościół powszechny (gr. katholikos - powszechny) – największa na świecie chrześcijańska wspólnota wyznaniowa, głosząca zasady wiary i życia określane mianem katolicyzmu.

Nowy!!: Łacina i Kościół katolicki · Zobacz więcej »

Kraj związkowy

Kraj związkowy, tzw.

Nowy!!: Łacina i Kraj związkowy · Zobacz więcej »

Krates z Mallos

Krates z Mallos (ur. 180 p.n.e., zm. 145 p.n.e.) - grecki bibliotekarz i gramatyk władcy Pergamonu, uznawany za twórcę pierwszego globusa.

Nowy!!: Łacina i Krates z Mallos · Zobacz więcej »

Kultura popularna

Kultura popularna (popkultura, kultura masowa) – charakterystyczny typ kultury powszechnie dostępny i praktykowany (faworyzowany, lubiany) przez „masy”, „lud”, czyli liczne i szerokie rzesze ludzi, przy tym zasadniczo jest to pojęcie zawężone do obszaru kultury symbolicznej, szczególnie tej związanej z działalnością intelektualną, artystyczną (estetyczną), zabawowo-rozrywkową (ludyczno-rekreacyjną).

Nowy!!: Łacina i Kultura popularna · Zobacz więcej »

Kwintus Fabiusz Piktor

Kwintus Fabiusz Piktor (łac. Quintus Fabius Pictor, ur. I połowa III w. p.n.e. – zm. koniec III/początek II wieku p.n.e.) – pierwszy znany historyk rzymski.

Nowy!!: Łacina i Kwintus Fabiusz Piktor · Zobacz więcej »

Lacjum

Lacjum (wł. Lazio) – region administracyjny w centralnych Włoszech, o powierzchni 17 203 km²; 5,2 mln mieszkańców ze stolicą w Rzymie (2,5 mln mieszkańców).

Nowy!!: Łacina i Lacjum · Zobacz więcej »

Ladino (dialekt judeo-hiszpański)

Ladino (לאדינו; zwany także dżudezmo, dżudio, spaniol, hakitia, judeo-hiszpański – ג'ודיאו-איספאנייול) – język żydowski, który powstał jako dialekt języka hiszpańskiego po wygnaniu Żydów sefardyjskich z Półwyspu Iberyjskiego w latach 1492-1497; zapisywany obecnie głównie alfabetem łacińskim.

Nowy!!: Łacina i Ladino (dialekt judeo-hiszpański) · Zobacz więcej »

Lapis Niger

''Lapis Niger'' na Forum Romanum - stan obecny fragment starołacińskiej inskrypcji Lapis Niger (łac. czarny kamień) - najstarszy i przez długi czas najważniejszy dla Rzymian monument na Forum Romanum.

Nowy!!: Łacina i Lapis Niger · Zobacz więcej »

Latina lingua

Latina lingua (łac. Język łaciński) − trzynaste motu proprio papieża Benedykta XVI wydane 10 listopada 2012, erygujące Papieską Akademię Języka Łacińskiego.

Nowy!!: Łacina i Latina lingua · Zobacz więcej »

Latino sine flexione

Latino sine flexione z, niekiedy latina sine flexione (łac. „łacina bez fleksji”) – sztuczny język opracowany w latach 1903–1904 przez włoskiego matematyka Giuseppego Peana.

Nowy!!: Łacina i Latino sine flexione · Zobacz więcej »

Latynus

Latynus (łac. Latinus) – postać z mitologii rzymskiej, król i eponim Lacjum, mąż Amaty, ojciec Lawinii.

Nowy!!: Łacina i Latynus · Zobacz więcej »

Leksykografia

Leksykografia (gr. leksikón - słownik + gráphõ - piszę) – nauka zajmująca się metodami tworzenia słowników i encyklopedii oraz opracowywaniem haseł i sposobem ich objaśniania.

Nowy!!: Łacina i Leksykografia · Zobacz więcej »

Lex duodecim tabularum

Prawo dwunastu tablic, ustawa dwunastu tablic (łac. lex duodecim tabularum) – pierwsza konsolidacja prawa zwyczajowego, rzymskiego (nie była to jednak kodyfikacja) dokonana w latach 451-449 p.n.e. Formalnie obowiązywało aż do kodyfikacji justyniańskiej w VI w. n.e. Do kodyfikacji doszło na fali walk plebejuszy z patrycjuszami o wpływ na rządy państwem.

Nowy!!: Łacina i Lex duodecim tabularum · Zobacz więcej »

Liceum ogólnokształcące

I Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Toruniu I Liceum Ogólnokształcące im. Cypriana Kamila Norwida w Bydgoszczy XXX Liceum Ogólnokształcące im. Jana Śniadeckiego w Warszawie I Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Łodzi I Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Kościuszki w Koninie Liceum Ogólnokształcące im. Marszałka Stanisława Małachowskiego w Płocku Liceum ogólnokształcące (LO) (z łac. licaeum od gr. Lýkeion: ogród przy świątyni Apollina Wilkobójcy (Lýkeios), gdzie nauczał Arystoteles) – rodzaj szkoły średniej w wielu krajach.

Nowy!!: Łacina i Liceum ogólnokształcące · Zobacz więcej »

Liczebnik

Liczebnik – część mowy określająca cechy ilościowe desygnatu: liczbę, ilość, liczebność, wielokrotność lub kolejność.

Nowy!!: Łacina i Liczebnik · Zobacz więcej »

Liturgia

Liturgia (gr. λειτουργια – działanie na rzecz ludu, od laos – lud i ergon – praca) – w starożytnej Grecji działania konkretnej osoby lub społeczności na rzecz obywateli, obecnie – publiczna forma kultu religijnego, dotycząca całokształtu zrytualizowanych, zbiorowych i ściśle określonych czynności sakralnych, ustalonych przez kapłanów danej religii.

Nowy!!: Łacina i Liturgia · Zobacz więcej »

Liwiusz Andronikus

Lucius Livius Andronicus (ok. 284 p.n.e.- ok. 204 p.n.e.) - pierwszy w historii poeta rzymski, z pochodzenia Grek.

Nowy!!: Łacina i Liwiusz Andronikus · Zobacz więcej »

Lucyliusz

Gaius Lucilius (ur. ok. 180 p.n.e., zm. 102 p.n.e.) - poeta rzymski, twórca literackiej formy satyry rzymskiej.

Nowy!!: Łacina i Lucyliusz · Zobacz więcej »

Lukrecjusz

mały Titus Lucretius Carus (ur. ok. 99 p.n.e., zm. ok. 55 p.n.e.) – rzymski poeta i filozof.

Nowy!!: Łacina i Lukrecjusz · Zobacz więcej »

Marcin Luter

Marcin Luter (ur. 10 listopada 1483 r. w Eisleben, zm. 18 lutego 1546 r. tamże) – niemiecki reformator religijny, teolog i inicjator reformacji, mnich augustiański, doktor teologii, współtwórca luteranizmu.

Nowy!!: Łacina i Marcin Luter · Zobacz więcej »

Marek Korneliusz Fronton

Marek Korneliusz Fronton (łac. Marcus Cornelius Fronto) – żyjący w II wieku rzymski retor, nauczyciel wymowy i pisarz.

Nowy!!: Łacina i Marek Korneliusz Fronton · Zobacz więcej »

Marek Terencjusz Warron

Marek Terencjusz Warron Marcus Terentius Varro zwany też Warronem z Reate (łac. Reatinus), w odróżnieniu od poety Warrona z Ataksu – uczony i pisarz rzymski, w karierze politycznej doszedł do urzędu pretora.

Nowy!!: Łacina i Marek Terencjusz Warron · Zobacz więcej »

Medycyna

Medycyna (łac. medicina „sztuka lekarska”) – nauka empiryczna (oparta na doświadczeniu) obejmująca całość wiedzy o zdrowiu i chorobach człowieka oraz sposobach ich zapobiegania, oraz ich leczenia.

Nowy!!: Łacina i Medycyna · Zobacz więcej »

Mesyna

Mesyna (wł. Messina) – miasto i gmina we Włoszech, położone w północno-wschodniej części Sycylii, nad Cieśniną Mesyńską.

Nowy!!: Łacina i Mesyna · Zobacz więcej »

Mianownik (przypadek)

Mianownik (łac. nominativus) – przypadek, w którym rzeczownik występuje w roli podmiotu.

Nowy!!: Łacina i Mianownik (przypadek) · Zobacz więcej »

Miejscownik

Miejscownik (łac. locativus) – forma używana do opisu miejsca akcji.

Nowy!!: Łacina i Miejscownik · Zobacz więcej »

Mikołaj Kopernik

Dom Mikołaja Kopernika w Toruniu kapituły warmińskiej, której kanonikiem był Kopernik przez 48 lat życia Jana Matejki, łac. Nicolaus Copernicus, niem. Nikolaus Kopernikus (ur. 19 lutego 1473 w Toruniu, zm. przed 21 maja 1543 we Fromborku) – polski astronom, autor dzieła De revolutionibus orbium coelestium (O obrotach sfer niebieskich) przedstawiającego szczegółowo i w naukowo użytecznej formie heliocentryczną wizję Wszechświata.

Nowy!!: Łacina i Mikołaj Kopernik · Zobacz więcej »

Morfologia (językoznawstwo)

Morfologia – dziedzina lingwistyki zajmująca się formami odmiennymi części mowy (fleksja) oraz słowotwórstwem.

Nowy!!: Łacina i Morfologia (językoznawstwo) · Zobacz więcej »

Motu proprio

Motu proprio (łac. z własnej inicjatywy) – list papieski o charakterze dekretu powstały z inicjatywy własnej papieża.

Nowy!!: Łacina i Motu proprio · Zobacz więcej »

Msza

Msza, XV w. Msza katolicka Boska Liturgia Msza – w części wyznań chrześcijańskich porządek celebracji eucharystycznej będącej odniesieniem do Ostatniej Wieczerzy.

Nowy!!: Łacina i Msza · Zobacz więcej »

Muzea Kapitolińskie

Pałac Kapitoliński przy Piazza del Campidoglio Muzea Kapitolińskie (wł. Musei Capitolini) – grupa muzeów archeologicznych i sztuki znajdujących się przy placu na Kapitolu (Piazza del Campidoglio) w Rzymie (Włochy).

Nowy!!: Łacina i Muzea Kapitolińskie · Zobacz więcej »

Nadzwyczajna forma rytu rzymskiego

Msza św. Solenna sprawowana według nadzwyczajnej formy rytu rzymskiego kościele farnym w Szydłowcu odprawiona 20 lipca 2008 roku Nadzwyczajna forma rytu rzymskiego (łac. Forma extraordinaria, pot. msza trydencka) – w Kościele katolickim porządek celebrowania mszy obrządku łacińskiego, promulgowany w 1570 przez Piusa V po soborze trydenckim konstytucją apostolską Quo primum.

Nowy!!: Łacina i Nadzwyczajna forma rytu rzymskiego · Zobacz więcej »

Narzędnik

Narzędnik (łac. instrumentalis) – forma używana m.in.

Nowy!!: Łacina i Narzędnik · Zobacz więcej »

Nauka

Nauka jest jednym z rodzajów wiedzy ludzkiej.

Nowy!!: Łacina i Nauka · Zobacz więcej »

Neologizm

Neologizm (z gr. νεος + λογός – nowe słowo) – środek stylistyczny; nowy wyraz utworzony w danym języku, aby nazwać nieznany wcześniej przedmiot czy sytuację lub osiągnąć efekt artystyczny w utworze poetyckim.

Nowy!!: Łacina i Neologizm · Zobacz więcej »

Newiusz

Gnejusz Newiusz (łac. Gnaeus Naevius) – poeta rzymski, który najprawdopodobniej urodził się w Kapui w Kampanii, a zmarł około 201 p.n.e. w Utyce (Afryka Północna).

Nowy!!: Łacina i Newiusz · Zobacz więcej »

Niemcy

Niemcy; Republika Federalna Niemiec, RFN (niem. Deutschland; Bundesrepublik Deutschland, BRD) – państwo federacyjne położone w zachodniej i środkowej Europie.

Nowy!!: Łacina i Niemcy · Zobacz więcej »

Nominativus cum infinitivo

Nominativus cum infinitivo (nom.c.inf., N.C.I.) jest to w języku łacińskim postać składni accusativus cum infinitivo, a co za tym idzie, jest to tak samo jak acc.c.inf.

Nowy!!: Łacina i Nominativus cum infinitivo · Zobacz więcej »

Ojcowie Kościoła

Ojcowie Kościoła – pisarze i teologowie we wczesnym chrześcijaństwie, w epoce bezpośrednio po czasach apostolskich, aż do czasów średniowiecza.

Nowy!!: Łacina i Ojcowie Kościoła · Zobacz więcej »

Oktawian August

Gaius Octavius Thurinus, po adopcji Gaius Iulius Caesar Octavianus (Gajusz Juliusz Cezar Oktawian) (ur. 23 września 63 roku p.n.e. w Rzymie, zm. 19 sierpnia 14 roku n.e. w Noli) – pierwszy cesarz rzymski, panował od 16 stycznia 27 roku p.n.e. do śmierci jako Imperator Caesar Augustus.

Nowy!!: Łacina i Oktawian August · Zobacz więcej »

Owidiusz

Owidiusz, właściwie Publiusz Owidiusz Nazo, niekiedy Publiusz Owidiusz Nazon (ur. 20 marca 43 p.n.e. w Sulmonie, zm. 17 lub 18 n.e. w Tomi) – poeta rzymski, często określany mianem najwybitniejszego elegika starożytności.

Nowy!!: Łacina i Owidiusz · Zobacz więcej »

Papieska Akademia Języka Łacińskiego

Papieska Akademia Języka Łacińskiego – powołana 10 listopada 2012 roku na mocy motu proprio Benedykta XVI Latina lingua („Język łaciński”) w celu pielęgnowania, propagowania i regulowania użycia języka łacińskiego.

Nowy!!: Łacina i Papieska Akademia Języka Łacińskiego · Zobacz więcej »

Paryż

Paryż (fr.) – stolica i największe miasto Francji, położone w centrum Basenu Paryskiego, nad Sekwaną (La Seine).

Nowy!!: Łacina i Paryż · Zobacz więcej »

Patrologia Latina

Okładka 5 tomu z (1844) Patrologia Latina (w skrócie PL) – zbiór pism ojców Kościoła i innych autorów chrześcijańskich piszących po łacinie, przygotowany przy współpracy z benedyktynami przez Jacques'a Paula Migne’a w latach 1844–1855, wraz z indeksami, które dodano w latach 1862–1865.

Nowy!!: Łacina i Patrologia Latina · Zobacz więcej »

Półwysep Apeniński

Półwysep Apeniński – półwysep w Europie Południowej o powierzchni 131 337 km², otoczony przez akweny Morza Śródziemnego: Morze Liguryjskie i Tyrreńskie od zachodu, Jońskie od południa oraz Adriatyckie od wschodu.

Nowy!!: Łacina i Półwysep Apeniński · Zobacz więcej »

Plaut

Titus Maccius Plautus (ur. ok. 250 p.n.e. w Sarsinie, zm. ok. 184 p.n.e.) – rzymski komediopisarz, jeden z najstarszych (obok Katona Starszego) pisarzy rzymskich, których utwory zachowały się w czymś więcej niż fragmentach, a przy tym jeden z dwóch (obok Terencjusza) komediopisarzy rzymskich, których komedie znamy z autopsji.

Nowy!!: Łacina i Plaut · Zobacz więcej »

Polibiusz

Polibiusz, Polybios z Megalopolis (ur. ok. 200, zm. ok. 118 p.n.e.) – grecki historyk i kronikarz imperium rzymskiego w okresie republiki.

Nowy!!: Łacina i Polibiusz · Zobacz więcej »

Polska

Mapa administracyjna Polski Polska, Rzeczpospolita Polska (RP) – państwo unitarne w Europie Środkowej, położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w przeważającej części w dorzeczu Wisły i Odry.

Nowy!!: Łacina i Polska · Zobacz więcej »

Proces fonetyczny

Proces fonetyczny (zjawisko fonetyczne) – zmiana języka w zakresie fonetyki.

Nowy!!: Łacina i Proces fonetyczny · Zobacz więcej »

Propercjusz

Propercjusz (łac. Sextus Propertius) (ok. 50 p.n.e. - pomiędzy 15 - 2 p.n.e.), poeta starożytnego Rzymu.

Nowy!!: Łacina i Propercjusz · Zobacz więcej »

Pryscjan

katedry we Florencji, wykonany między rokiem 1437 a 1439 przez Luca della Robbia. Pryscjan (także Priscian, Priscjan, właściwie Pryscjan z Cezarei (– łaciński gramatyk, historyk literatury, tłumacz i poeta z przełomu V i VI wieku.

Nowy!!: Łacina i Pryscjan · Zobacz więcej »

Przedrostek

Przedrostek, prefiks – w językoznawstwie jest to fragment wyrazu (tzw. morfem) dodawany do początku słowa podstawowego lub jego rdzenia (czyli do podstawy słowotwórczej), służący tworzeniu wyrazów pochodnych.

Nowy!!: Łacina i Przedrostek · Zobacz więcej »

Przyimek

Przyimek (łac. praepositio) – nieodmienna i niesamodzielna część mowy, która łączy się z innymi wyrazami i nadaje mu inny sens.

Nowy!!: Łacina i Przyimek · Zobacz więcej »

Przymiotnik

Przymiotnik – część mowy określająca cechy istot żywych, rzeczy, zjawisk, pojęć i stanów.

Nowy!!: Łacina i Przymiotnik · Zobacz więcej »

Przyrostek

Przyrostek, sufiks – w językoznawstwie jest to każdy fragment wyrazu (jego morfem), o ile jest dodany po jego rdzeniu (czyli podstawie słowotwórczej) i jednocześnie ma własności słowotwórcze (czyli nie jest końcówką fleksyjną. Jednakże ścisłe rozgraniczenie morfemów gramatycznych i słowotwórczych nie zawsze jest możliwe. Danemu wyrazowi może towarzyszyć jeden sufiks, kilka lub żaden. Sufiksy razem z przedrostkami (prefiksami) i wrostkami (infiksami) wchodzą w skład zrostków (afiksów), czyli tych morfemów słowotwórczych, które odpowiadają za tworzenie wyrazów pochodnych. Przykłady.

Nowy!!: Łacina i Przyrostek · Zobacz więcej »

Przysłówek

Przysłówek – nieodmienna część mowy określająca czynności, stany oraz inne cechy.

Nowy!!: Łacina i Przysłówek · Zobacz więcej »

Publiusz Korneliusz Tacyt

Publiusz Korneliusz Tacyt (rycina nieznanego twórcy) Publius (albo Gaius – imię niepewne) Cornelius Tacitus, czyli Tacyt (około 55–120) – historyk rzymski.

Nowy!!: Łacina i Publiusz Korneliusz Tacyt · Zobacz więcej »

Pyrrus

Szlak bojowy Pyrrusa w Italii Pyrrus (gr: Πύρρος, Pýrros; łac.: Pyrrhus) (ur. 319, zm. 272 p.n.e. w Argos) – król Epiru z dynastii Ajakidów w latach 307-302 p.n.e. i od 297 p.n.e. do swej śmierci, król Macedonii w latach 288-285 p.n.e., król Sycylii w latach 278-276 p.n.e. Syn króla Epiru Ajakidesa i królowej Ftii II.

Nowy!!: Łacina i Pyrrus · Zobacz więcej »

Radio

Nikola Tesla Guglielmo Marconi Pionier DAB Radio – dziedzina techniki zajmująca się przekazywaniem informacji na odległość za pomocą fal radiowych.

Nowy!!: Łacina i Radio · Zobacz więcej »

Rekonstrukcjonizm

Rekonstrukcjonizm – podejście w obrębie neopogaństwa, opierające się na rewitalizacji czy odrodzeniu (rekonstrukcja) religii pogańskich, przede wszystkim politeistycznych.

Nowy!!: Łacina i Rekonstrukcjonizm · Zobacz więcej »

Renesans karoliński

Otgarowi z Moguncji ''Liber de laudibus Sanctae Crucis'', manuskrypt z Fuldy, ok. 831-840. Renesans karoliński – okres rozwoju kultury zachodnioeuropejskiej, przypadający na panowanie Karolingów, zwłaszcza Karola Wielkiego, w którym nastąpiło ponowne przyjęcie kultury starożytnej.

Nowy!!: Łacina i Renesans karoliński · Zobacz więcej »

Republika rzymska

Rozwój terytorialny Republiki Rzymskiej Republika rzymska, łac. Res publica Romana – okres w historii starożytnego Rzymu w którym był on republiką, trwający od upadku królestwa w 509*Daty opatrzone asteriskiem podane są według tzw.

Nowy!!: Łacina i Republika rzymska · Zobacz więcej »

Restytuowana wymowa łacińska

Wymowa restytuowana łaciny zwana też restitutą (łac. pronuntiatio restituta) nawiązująca do zwyczajów artykulacyjnych epoki klasycznej (I w. p.n.e. – I w. n.e.) została ustalona na podstawie badań lingwistyki porównawczej, inskrypcji (zwłaszcza wielojęzycznych), świadectw starożytnych gramatyków oraz analizy tekstów literackich.

Nowy!!: Łacina i Restytuowana wymowa łacińska · Zobacz więcej »

Rotacyzm

Rotacyzm (od gr. rho, "litera R") – zjawisko fonetyczne, polegające na przejściu określonej głoski w określonej pozycji w głoskę r. Miało ono miejsce w historii wielu języków.

Nowy!!: Łacina i Rotacyzm · Zobacz więcej »

Rozbiory Polski

Ziemie polskie po III rozbiorze ''The Polish Plumb Cake'', alegoria I rozbioru Polski, grafika Johna Lodge’a z 1774 roku Rozbiory Polski – okres w dziejach Polski i Litwy w latach 1772–1795, kiedy Rzeczpospolita Obojga Narodów za sprawą sąsiednich Rosji, Prus i Austrii dokonała na ich rzecz cesji części swojego terytorium, jako wynik przegranej wojny bądź pod groźbą użycia siły.

Nowy!!: Łacina i Rozbiory Polski · Zobacz więcej »

Salustiusz

228px Gaius Sallustius Crispus (86-34 p.n.e.) – rzymski historyk i polityk.

Nowy!!: Łacina i Salustiusz · Zobacz więcej »

Sanskryt

Rygwedy w sanskrycie Sanskryt (dewanagari: संस्कृतम् saṃskṛtam; sa.msk.rtaa bhaa.saa, od sa.m+k.r: zestawiać, składać; bhaa.saa: język; język uporządkowany, w przeciwieństwie do języków naturalnych prakrytów, tzn. ludowych o nieuporządkowanej gramatyce) – język literacki starożytnych, średniowiecznych i wczesnonowożytnych Indii.

Nowy!!: Łacina i Sanskryt · Zobacz więcej »

Słownik łaciny średniowiecznej w Polsce

Okładka z. 67 (''sagitto''-''scriniolum'') Słownik łaciny średniowiecznej w Polsce (łaciński tytuł: Lexicon Mediae et Infimae Latinitatis Polonorum) powstaje w Pracowni Łaciny Średniowiecznej PAN.

Nowy!!: Łacina i Słownik łaciny średniowiecznej w Polsce · Zobacz więcej »

Skracanie samogłoski przed samogłoską

Skracanie samogłoski przed samogłoską - łac.

Nowy!!: Łacina i Skracanie samogłoski przed samogłoską · Zobacz więcej »

Skrócenie samogłosek w wygłosie

Skrócenie samogłosek w wygłosie jest to zjawisko fonetyczne występujące w łacinie.

Nowy!!: Łacina i Skrócenie samogłosek w wygłosie · Zobacz więcej »

Sobór watykański II

240px Sobór watykański II – ostatni, dwudziesty pierwszy sobór powszechny Kościoła katolickiego otwarty 11 października 1962 przez papieża Jana XXIII, zakończony 8 grudnia 1965 przez papieża Pawła VI.

Nowy!!: Łacina i Sobór watykański II · Zobacz więcej »

Spółgłoska miękkopodniebienna

Spółgłoska miękkopodniebienna lub welarna to spółgłoska, której wymowa polega na zbliżeniu języka do podniebienia miękkiego (łac. velum).

Nowy!!: Łacina i Spółgłoska miękkopodniebienna · Zobacz więcej »

Spółgłoska nosowa

Spółgłoski nosowe (sonanty nosowe) to nosowe spółgłoski zwarto-otwarte, których artykulacyjną cechą jest utworzenie zwarcia w jamie ustnej, jednak w odróżnieniu od spółgłosek zwartych otworzony zostaje równocześnie tor nosowy, tj.

Nowy!!: Łacina i Spółgłoska nosowa · Zobacz więcej »

Spółgłoska półotwarta

Spółgłoski półotwarte (półsamogłoski) powstają, gdy dochodzi do zbliżenia narządów mowy, ale nie do powstania szczeliny.

Nowy!!: Łacina i Spółgłoska półotwarta · Zobacz więcej »

Spółgłoska szczelinowa

Spółgłoski szczelinowe (spółgłoski trące, frykatywne) powstają, gdy narządy mowy w czasie artykulacji tworzą dostatecznie wąską szczelinę, by powstał szum, tarcie.

Nowy!!: Łacina i Spółgłoska szczelinowa · Zobacz więcej »

Spółgłoska wargowa

Termin spółgłoska wargowa odnosi się do sposobu artykulacji spółgłosek polegającego na zbliżeniu warg do siebie (spółgłoska dwuwargowa) lub górnych zębów do dolnej wargi (spółgłoska wargowo-zębowa).

Nowy!!: Łacina i Spółgłoska wargowa · Zobacz więcej »

Spółgłoska zębowa

Spółgłoski zębowe (przedniojęzykowo-zębowe) to rodzaj spółgłosek, wyróżniony ze względu na miejsce artykulacji, które znajduje się przy górnych zębach – siekaczach, u ich szczytu, tuż za ich tylną ścianą lub u ich nasady na granicy z dziąsłami.

Nowy!!: Łacina i Spółgłoska zębowa · Zobacz więcej »

Spółgłoska zwarta

Spółgłoski zwarte powstają, gdy w czasie artykulacji dochodzi do blokady przepływu powietrza przez jamę ustną i nosową (zwarcia, implozji), po czym następuje gwałtowne jej przerwanie (rozwarcie, wybuch, eksplozja, plozja).

Nowy!!: Łacina i Spółgłoska zwarta · Zobacz więcej »

Spójnik (część mowy)

Spójnik – wyraz łączący dwa zdania, równoważniki zdań lub wyrażenia w jedno zdanie złożone.

Nowy!!: Łacina i Spójnik (część mowy) · Zobacz więcej »

Starożytna Macedonia

Starożytna Macedonia – antyczne królestwo na Półwyspie Bałkańskim, zamieszkane przez lud grecki z plemienia Dorów, którego historyczne centrum znajdowało się na terytorium obecnej północno-środkowej Grecji.

Nowy!!: Łacina i Starożytna Macedonia · Zobacz więcej »

Starożytny Rzym

cesarstwo nicejskie, Despotat Epiru i Despotat Morei Starożytny Rzym – cywilizacja rozwijająca się w basenie Morza Śródziemnego i części Europy.

Nowy!!: Łacina i Starożytny Rzym · Zobacz więcej »

Stolica Apostolska

Godło Stolicy Apostolskiej Bazylika św. Piotra na Watykanie Stolica Apostolska, Stolica Święta (łac. Sancta Sedes, wł. Santa Sede) – władza zwierzchnia papieża w Kościele katolickim wraz z jej instancjami wykonawczymi, stanowiąca suwerenny podmiot prawa międzynarodowego mieszcząca się w państwie Watykan, który jest z nią połączony unią personalną i funkcjonalną i nad którą sprawuje on wyłączne zwierzchnictwo oraz suwerenną władzę i jurysdykcję.

Nowy!!: Łacina i Stolica Apostolska · Zobacz więcej »

Super Smash Bros. Brawl

– konsolowa gra bijatyka wyprodukowana przez Sora Ltd. i wydana przez Nintendo.

Nowy!!: Łacina i Super Smash Bros. Brawl · Zobacz więcej »

Synkopa (fonetyka)

Synkopa (gr. synkope) - zjawisko fonetyczne polegające na zaniku śródgłosowej nieakcentowanej samogłoski lub całej sylaby z wyrazu, co pociąga za sobą jego skrócenie.; jest to charakterystyczny proces w niestarannej, szybkiej wymowie, np.

Nowy!!: Łacina i Synkopa (fonetyka) · Zobacz więcej »

Takson

Takson – jednostka zdefiniowana w systematyce organizmów jako grupa organizmów (populacja lub grupa populacji) zwykle uznawanych za filogenetycznie spokrewnione, wyróżniających się konkretną cechą różniącą je od innych jednostek taksonomicznych.

Nowy!!: Łacina i Takson · Zobacz więcej »

Taksonomia

Taksonomia (gr. taksis – układ, porządek + nomos – prawo) – poddyscyplina systematyki organizmów, nauka o zasadach i metodach klasyfikowania, w szczególności o tworzeniu i opisywaniu jednostek systematycznych (taksonów) i włączaniu ich w układ kategorii taksonomicznych.

Nowy!!: Łacina i Taksonomia · Zobacz więcej »

Temat wyrazu

Temat wyrazu – część wyrazu, która zasadniczo nie uczestniczy w odmianie.

Nowy!!: Łacina i Temat wyrazu · Zobacz więcej »

Terencjusz

Publius Terentius Afer (ur. ok. 195 p.n.e., zm. nie wcześniej niż w 159 p.n.e.) – komediopisarz rzymski, jeden z dwóch (obok Plauta), których komedie zachowały się do naszych czasów.

Nowy!!: Łacina i Terencjusz · Zobacz więcej »

Tertulian

Tertullian Quintus Septimius Florens Tertullianus (ur. pomiędzy 150 a 160, zm. 240)Stefan Swieżawski - „Dzieje Europejskiej Filozofii Klasycznej” s. 331 – łaciński teolog z Afryki Północnej, nawrócony na chrześcijaństwo w 190 roku, stał się jego najgorliwszym w owym czasie apologetą.

Nowy!!: Łacina i Tertulian · Zobacz więcej »

Tibullus

Tibullus Tibullus, Albius Tibullus (ur. ok. 54, zm. 19 p.n.e.) – poeta rzymski, urodzony w okolicach Gabiae, na wschód od Rzymu.

Nowy!!: Łacina i Tibullus · Zobacz więcej »

Tomasz z Akwinu

Tomasz z Akwinu, Carlo Crivelli Triumf św. Tomasza z Akwinu, Luwr, Paryż Tomasz z Akwinu, Akwinata, łac. Thomas de Aquino (ur. ok. 1225, zm. 7 marca 1274) – filozof scholastyczny, teolog, członek zakonu dominikanów.

Nowy!!: Łacina i Tomasz z Akwinu · Zobacz więcej »

Tradycyjna wymowa łacińska

Wymowa tradycyjna łaciny – określenie wymowy przekazanej przez tradycję nauczania łaciny z pokolenia na pokolenie, od czasów schyłku Cesarstwa rzymskiego.

Nowy!!: Łacina i Tradycyjna wymowa łacińska · Zobacz więcej »

Troja

Troja, Ilion (gr. oraz lub Ilios, łac. Ilium) – starożytne miasto położone w Troadzie u zachodnich wybrzeży Azji Mniejszej nad rzeką Skamander.

Nowy!!: Łacina i Troja · Zobacz więcej »

Turnhout

Turnhout (łac. Turnholtus) – miasto w północno-wschodniej Belgii, w prowincji Antwerpia, około 40 km na wschód od Antwerpii, główne miasto krainy Kempen.

Nowy!!: Łacina i Turnhout · Zobacz więcej »

Tyne and Wear Metro

Pociąg kolei miejskiej na stacji Kingston Park Plan sieci kolei aglomeracyjnej w hrabstwie Tyne and Wear Tyne and Wear Metro – kolej miejska w hrabstwie Tyne and Wear w Anglii, oddana do użytku w roku 1980, o długości 74,5 km.

Nowy!!: Łacina i Tyne and Wear Metro · Zobacz więcej »

Tytus Liwiusz

Titus Livius (ur. 59 p.n.e., zm. 17 n.e.) – rzymski historyk pochodzący z miasta Patavium (dziś Padwa).

Nowy!!: Łacina i Tytus Liwiusz · Zobacz więcej »

Unia Europejska

Unia Europejska, UE – gospodarczo-polityczny związek 28 demokratycznych państw europejskich.

Nowy!!: Łacina i Unia Europejska · Zobacz więcej »

V wiek

IV wiek VI wiek 401 402 403 404 405 406 407 408 409 410 411 412 413 414 415 416 417 418 419 420 421 422 423 424 425 426 427 428 429 430 431 432 433 434 435 436 437 438 439 440 441 442 443 444 445 446 447 448 449 450 451 452 453 454 455 456 457 458 459 460 461 462 463 464 465 466 467 468 469 470 471 472 473 474 475 476 477 478 479 480 481 482 483 484 485 486 487 488 489 490 491 492 493 494 495 496 497 498 499 500.

Nowy!!: Łacina i V wiek · Zobacz więcej »

Vetus latina

Strona z ''Kodeksu Vercellensis'' jako przykład Vestus latina (Ew. Jana 16:23-30) Vetus latina – zbiorcza nazwa grupy łacińskich przekładów Pisma Świętego, dokonanych przez wielu tłumaczy, którzy pracowali niezależnie od siebie, w różnych miejscach i czasach, powstałych przed opracowaniem przez Hieronima, na zlecenie papieża Damazego I, jednolitej wersji łacińskiej nazwanej WulgatąZrewidowane i poprawione teksty Vetus latina w tym księgi deuterokanoniczne ST (poza Księgą Judyty, Księgą Tobiasza oraz greckimi fragmentami Księgi Daniela) oraz księgi NT znalazły się w Wulgacie Hieronima.

Nowy!!: Łacina i Vetus latina · Zobacz więcej »

Wał Hadriana

wału Antonina i wału Hadriana Fragment części kamiennej Wał Hadriana, inaczej mur Hadriana (łac. Vallum Hadriani, Vallum Aelium, ang. Hadrian's Wall, Roman Wall, the Wall) – rzymski wał obronny w północnej Brytanii, wybudowany w latach 121-129 n.e. na odcinku od wsi Bowness nad zatoką Solway Firth do twierdzy Segedunum w Wallsend nad rzeką Tyne, w czasach cesarza Hadriana.

Nowy!!: Łacina i Wał Hadriana · Zobacz więcej »

Waleriusz Maksymus

Kroniki norymberskiej) Waleriusz Maksymus (łac. Valerius Maximus) – rzymski pisarz żyjący w I poł.

Nowy!!: Łacina i Waleriusz Maksymus · Zobacz więcej »

Watykan

Watykan, Państwo Watykańskie (wł. Città del Vaticano, Stato della Città del Vaticano, łac. Status Civitatis Vaticanæ) – miasto-państwo w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim, enklawa na terytorium Włoch, w Rzymie.

Nowy!!: Łacina i Watykan · Zobacz więcej »

Włochy

Zdjęcie satelitarne Włoch Włochy, Republika Włoska (wł. Italia, Repubblica Italiana) – państwo położone w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim, będące członkiem Unii Europejskiej oraz wielu organizacji, m.in.: NATO, należące do siedmiu najbardziej uprzemysłowionych i bogatych państw świata – G7.

Nowy!!: Łacina i Włochy · Zobacz więcej »

Wergiliusz

Wergiliusz, właściwie Publiusz Wergiliusz Maro, niekiedy Publiusz Wergiliusz Maron lub niepoprawnie Wirgiliusz (ur. 15 października 70 p.n.e., zm. 21 września 19 p.n.e.) – rzymski poeta, uważany za jedną z najważniejszych postaci w dziejach światowej literatury, autor Eneidy, Georgik, i. Wergiliusz pochodził z niezamożnej rodziny z Galii Cisalpejskiej.

Nowy!!: Łacina i Wergiliusz · Zobacz więcej »

Wiedeń

Wiedeń (niem. Wien) – stolica i największe miasto w Austrii położone w północno-wschodniej części kraju, nad Dunajem oraz miasto statutarne tworzące jednocześnie odrębny kraj związkowy.

Nowy!!: Łacina i Wiedeń · Zobacz więcej »

Wiersz saturnijski

Wiersz saturnijski (łac. versus Saturnius) to najstarsza i prawdopodobnie jedyna oryginalnie italska miara wierszowa (metrum).

Nowy!!: Łacina i Wiersz saturnijski · Zobacz więcej »

Wołacz

Wołacz (łac. vocativus) – przypadek gramatyczny, siódmy przypadek polskiej deklinacji, występuje także w wielu innych językach.

Nowy!!: Łacina i Wołacz · Zobacz więcej »

Wojna Rzymu ze sprzymierzeńcami

Wojna ze sprzymierzeńcami (łac. bellum sociale, wojna italska, marsyjska) − toczony w latach 91-88 p.n.e. konflikt Republiki Rzymskiej z italskimi sprzymierzeńcami (socii).

Nowy!!: Łacina i Wojna Rzymu ze sprzymierzeńcami · Zobacz więcej »

Wulgata

Wulgata (przekład rozpowszechniony, popularny) – przekład Biblii na łacinę, dokonany przez Hieronima ze Strydonu w latach 382–406 z języków oryginałów: hebrajskiego i greki.

Nowy!!: Łacina i Wulgata · Zobacz więcej »

Wydawnictwo Buchmann

Buchmann – wydawnictwo działające od 1987 roku, na polskim rynku wydawniczo-księgarskim obecne od 1992 roku.

Nowy!!: Łacina i Wydawnictwo Buchmann · Zobacz więcej »

Wykrzyknik (część mowy)

Wykrzyknik – nieodmienna część mowy wyrażająca m.in.

Nowy!!: Łacina i Wykrzyknik (część mowy) · Zobacz więcej »

Wzdłużenie zastępcze

Wzdłużenie zastępcze (ang. compensatory lengthening.) – proces fonetyczny, w wyniku którego samogłoska staje się długa, aby zachować energię potrzebną na wypowiedzenie wyrazu, kiedy następna samogłoska zanikła.

Nowy!!: Łacina i Wzdłużenie zastępcze · Zobacz więcej »

XX wiek

XIX wiek XXI wiek Lata 1900–1909 Lata 1910–1919 Lata 20. Lata 30. Lata 40. Lata 50. Lata 60. Lata 70. Lata 80. Lata 90. 1901 1902 1903 1904 1905 1906 1907 1908 1909 1910 1911 1912 1913 1914 1915 1916 1917 1918 1919 1920 1921 1922 1923 1924 1925 1926 1927 1928 1929 1930 1931 1932 1933 1934 1935 1936 1937 1938 1939 1940 1941 1942 1943 1944 1945 1946 1947 1948 1949 1950 1951 1952 1953 1954 1955 1956 1957 1958 1959 1960 1961 1962 1963 1964 1965 1966 1967 1968 1969 1970 1971 1972 1973 1974 1975 1976 1977 1978 1979 1980 1981 1982 1983 1984 1985 1986 1987 1988 1989 1990 1991 1992 1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 ----.

Nowy!!: Łacina i XX wiek · Zobacz więcej »

Yle

Siedziba Yle w Helsinkach Yleisradio (Yle) – fiński publiczny nadawca radiowo-telewizyjny istniejący od 1926 roku.

Nowy!!: Łacina i Yle · Zobacz więcej »

Zaimek

Zaimek – część mowy zastępująca rzeczownik (np. ja), przymiotnik (np. mój), przysłówek (np. tam) lub liczebnik (np. tyle) i pełniąca ich funkcje w zdaniu.

Nowy!!: Łacina i Zaimek · Zobacz więcej »

Zanik iloczasu

Zanik iloczasu – proces fonetyczny prowadzący do zaniku długości samogłosek jako cechy fonologicznej relewantnej.

Nowy!!: Łacina i Zanik iloczasu · Zobacz więcej »

Zdania podrzędne celowe w łacinie

Zdanie okolicznikowe celu (łac. sententia finalis) objaśnia cel czynności wyrażonej przez orzeczenie zdania nadrzędnego.

Nowy!!: Łacina i Zdania podrzędne celowe w łacinie · Zobacz więcej »

Zdania podrzędne dopełnieniowe w łacinie

Zdanie dopełnieniowe (łac. sententia obiectiva) jest to zdanie podrzędne, które zastępuje dopełnienie orzeczenia zdania głównego (innymi słowy, odpowiada na pytanie: kogo? lub co?).

Nowy!!: Łacina i Zdania podrzędne dopełnieniowe w łacinie · Zobacz więcej »

Zdania pytajne w łacinie

Zdania pytajne w łacinie są to zdania wprowadzone przez zaimek pytajny lub partykułę pytajną; w języku literackim zdania pytajne, o których tego, że są pytajne, dowiadujemy się tylko z kontekstu, występują rzadziej (np. Catull. 29,5: Cinaede Romule, haec videbis et feres?).

Nowy!!: Łacina i Zdania pytajne w łacinie · Zobacz więcej »

Zwężenie samogłosek nieakcentowanych

Zwężenie samogłosek nieakcentowanych – to zjawisko fonetyczne występujące w łacinie archaicznej.

Nowy!!: Łacina i Zwężenie samogłosek nieakcentowanych · Zobacz więcej »

Zwyczajna forma rytu rzymskiego

Msza sprawowana według zwyczajnej formy rytu rzymskiego Zwyczajna forma rytu rzymskiego, nowy porządek mszy (łac. Novus Ordo Missae, pot. Msza, msza posoborowa) – w Kościele katolickim porządek celebrowania mszy obrządku łacińskiego promulgowany w 1969 przez papieża Pawła VI konstytucją apostolską Missale Romanum i przyjęty za podstawowy (zwyczajny) w Kościele zachodnim.

Nowy!!: Łacina i Zwyczajna forma rytu rzymskiego · Zobacz więcej »

1161

Bez opisu.

Nowy!!: Łacina i 1161 · Zobacz więcej »

1216

Bez opisu.

Nowy!!: Łacina i 1216 · Zobacz więcej »

155

Bez opisu.

Nowy!!: Łacina i 155 · Zobacz więcej »

1564

Bez opisu.

Nowy!!: Łacina i 1564 · Zobacz więcej »

1795

Bez opisu.

Nowy!!: Łacina i 1795 · Zobacz więcej »

220

Bez opisu.

Nowy!!: Łacina i 220 · Zobacz więcej »

27 p.n.e.

Bez opisu.

Nowy!!: Łacina i 27 p.n.e. · Zobacz więcej »

43 p.n.e.

Bez opisu.

Nowy!!: Łacina i 43 p.n.e. · Zobacz więcej »

Przekierowuje tutaj:

Język łaciński, Łac..

TowarzyskiPrzybywający
Hej! Jesteśmy na Facebooku teraz! »