Spis treści
23 kontakty: Akcent ostry, Alfabet łaciński, Alfabet białoruski (cyrylicki), Alfabet chorwacki, Alfabet polski, Łacinka białoruska, Č, C, Dialekt saanicz, Dwuznak, Język białoruski, Język dolnołużycki, Język górnołużycki, Język polski, Język serbsko-chorwacki, Język wilamowski, Litera, Majuskuła, Międzynarodowy alfabet fonetyczny, Minuskuła, Spółgłoska zwarto-szczelinowa dziąsłowo-podniebienna bezdźwięczna, XIX wiek, Znaki diakrytyczne.
Akcent ostry
Akcent ostry (akut, akcent silny) – znak diakrytyczny w postaci ukośnej kreski, o kształcie prostym lub nieznacznego klina, wznoszącej się od lewej do prawej (np.). Stosowany w alfabecie łacińskim, cyrylicy tylko do oznaczania akcentu i w alfabecie greckim tylko w samogłoskach.
Zobaczyć Ć i Akcent ostry
Alfabet łaciński
kraje, gdzie alfabet łaciński jest używany dodatkowo, obok innego oficjalnego Przykłady liter alfabetu łacińskiego Albrechta Dürera Alfabet łaciński, pismo łacińskie, łacinka, alfabet rzymski – alfabet, system znaków służących do zapisu większości języków europejskich oraz wielu innych.
Zobaczyć Ć i Alfabet łaciński
Alfabet białoruski (cyrylicki)
Alfabet białoruski – alfabet oparty na cyrylicy, służący do zapisu języka białoruskiego.
Zobaczyć Ć i Alfabet białoruski (cyrylicki)
Alfabet chorwacki
Alfabet chorwacki – zmodyfikowany alfabet łaciński służący do zapisywania języka serbsko-chorwackiego.
Zobaczyć Ć i Alfabet chorwacki
Alfabet polski
Alfabet polski (litery szare nie sąużywane w słowach pochodzenia polskiego). ''Encyklopedii staropolskiej'' Brücknera. data.
Zobaczyć Ć i Alfabet polski
Łacinka białoruska
Łacinka białoruska, łacinka (łacinka) – wariant alfabetu łacińskiego, który został przystosowany do zapisu języka białoruskiego.
Zobaczyć Ć i Łacinka białoruska
Č
Č – litera alfabetu łacińskiego z diakrytycznym znakiem háček.
Zobaczyć Ć i Č
C
C (minuskuła: c) – trzecia litera alfabetu łacińskiego, czwarta litera alfabetu polskiego.
Zobaczyć Ć i C
Dialekt saanicz
Dialekt saanicz (nazwa własna lub) – zagrożony wymarciem dialekt języka cieśninnego z rodziny salisz, używany przez ludność tubylcząna półwyspie Olympic w amerykańskim stanie Waszyngton.
Zobaczyć Ć i Dialekt saanicz
Dwuznak
Dwuznak, digraf – dwie litery oznaczające jednągłoskę.
Zobaczyć Ć i Dwuznak
Język białoruski
Karski) Zasięg języka białoruskiego jako dialektu języka rosyjskiego, 1914 spisu powszechnego 1931 roku Granica pomiędzy gwarami białoruskimi i ukraińskimi (1980, Biaŭzienka) język pomocniczy (08.02.2010). Język białoruski (biał.) – język wschodniosłowiański używany głównie na Białorusi.
Zobaczyć Ć i Język białoruski
Język dolnołużycki
Język dolnołużycki (dolnołuż.) – jeden z dwóch języków łużyckich, którym posługująsię Dolnołużyczanie na niewielkim obszarze wokół Chociebuża we wschodniej części Niemiec.
Zobaczyć Ć i Język dolnołużycki
Język górnołużycki
Język górnołużycki (górnołuż.) – jeden z dwóch języków łużyckich, którym posługująsię Serbołużyczanie na niewielkim obszarze wokół Budziszyna we wschodniej części Niemiec (kraina historyczna Łużyce Górne).
Zobaczyć Ć i Język górnołużycki
Język polski
Język polski, polszczyzna – język z grupy zachodniosłowiańskiej (do której należąrównież czeski, kaszubski, słowacki i języki łużyckie), stanowiącej część rodziny indoeuropejskiej.
Zobaczyć Ć i Język polski
Język serbsko-chorwacki
język chorwacki, język bośniacki, język serbski (2006) Język serbsko-chorwacki, serbochorwacki (serb.-chorw. /) – kontrowersyjny termin określający byty językowe używane przez Serbów, Chorwatów, Czarnogórców i Boszniaków.
Zobaczyć Ć i Język serbsko-chorwacki
Język wilamowski
Język wilamowski, rzadziej też etnolekt wilamowski, błędnie język wilamowicki (nazwa własna) – język z grupy zachodniej rodziny języków germańskich używany wyspowo w miasteczku Wilamowice koło Bielska-Białej.
Zobaczyć Ć i Język wilamowski
Litera
150x150px Litera – znak graficzny charakterystyczny dla pism głoskowych, odpowiadający zwykle pojedynczemu fonemowi.
Zobaczyć Ć i Litera
Majuskuła
alfabetu łacińskiego Majuskuła (wersalik, wielka litera, duża litera) – każda z dużych liter alfabetu, tj.
Zobaczyć Ć i Majuskuła
Międzynarodowy alfabet fonetyczny
Międzynarodowy alfabet fonetycznyW polskich opracowaniach często można spotkać się z angielskąnazwąInternational Phonetic Alphabet oraz skrótem IPA, czasami również z francuskąnazwąAlphabet phonétique international (API).
Zobaczyć Ć i Międzynarodowy alfabet fonetyczny
Minuskuła
Minuskuła (mała litera, litera tekstowa) – każda z małych liter alfabetu.
Zobaczyć Ć i Minuskuła
Spółgłoska zwarto-szczelinowa dziąsłowo-podniebienna bezdźwięczna
Spółgłoska zwarto-szczelinowa dziąsłowo-podniebienna bezdźwięczna – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych, oznaczany w międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA symbolem.
Zobaczyć Ć i Spółgłoska zwarto-szczelinowa dziąsłowo-podniebienna bezdźwięczna
XIX wiek
XVIII wiek XX wiek Lata 1800. • Lata 1810. • Lata 1820. • Lata 1830. • Lata 1840. • Lata 1850. • Lata 1860. • Lata 1870. • Lata 1880. • Lata 1890. 1801 1802 1803 1804 1805 1806 1807 1808 1809 1810 1811 1812 1813 1814 1815 1816 1817 1818 1819 1820 1821 1822 1823 1824 1825 1826 1827 1828 1829 1830 1831 1832 1833 1834 1835 1836 1837 1838 1839 1840 1841 1842 1843 1844 1845 1846 1847 1848 1849 1850 1851 1852 1853 1854 1855 1856 1857 1858 1859 1860 1861 1862 1863 1864 1865 1866 1867 1868 1869 1870 1871 1872 1873 1874 1875 1876 1877 1878 1879 1880 1881 1882 1883 1884 1885 1886 1887 1888 1889 1890 1891 1892 1893 1894 1895 1896 1897 1898 1899 1900 ----.
Zobaczyć Ć i XIX wiek
Znaki diakrytyczne
Znaki diakrytyczne, diakrytyki („odróżniający”) – znaki graficzne używane w alfabetach i innych systemach pisma, umieszczane nad, pod literą, obok lub wewnątrz niej, zmieniające sposób odczytu tej litery i tworzące przez to nowąliterę.
Zobaczyć Ć i Znaki diakrytyczne